بنابراين عجيب نبود اگر مردم كوفه حكومت اهل شام را يوغى سنگين بر گردن خود ببينند و در انتظار فرصت مناسبى باشند كه خود را از آن رها سازند و آن را دور بيندازند . ( 1 ) از عواملى كه خشم كوفيان را بر امويان شدت بخشيد اين بود كه معاويه افراد شناخته‌شدهء بىصلاحيتى همچون مغيرة بن شعبه و زياد بن أبيه را بر آنها حاكم ساخت و آن دو جور و ستم را در ميان آنان گسترش دادند و آسايش و آرامش را از آنها گرفتند و در محروميت اقتصادى آنان ، كوشيدند و سياست گرسنگى و محروم‌سازى را در بين آنان به اجرا گذاشتند . . . كوفه مركزى براى توطئه بر ضد حكومت اموى گرديد و شكنجه ، قتل و ستمى كه از دست واليان كشيدند نيز آنان را از اين كار ، بازنداشت . ( 2 ) پس هجرت امام به كوفه و انتخاب آن به عنوان مقرّى براى انقلاب به اعتبار اين بوده است كه آنجا تنها شهر دشمن امويان بود كه هيجان مخالفت با امويان در آن شهر ، پس از مرگ معاويه ، به اوج خود رسيده بود . ( 3 ) چهارم : امام حسين عليه السّلام هجرت به عراق را به خاطر دعوتهاى مكرر و اصرار فراوان اكثريت غالب مردم كوفه براى آمدن آن حضرت ، حتى در زمان معاويه ، انتخاب كرد ؛ زيرا نامه‌هاى آنان پىدرپى به حضرتش مىرسيد و او را به حركت به سوى آنان تشويق مىنمود . اگر امام از پاسخ مثبت دادن به آنان خوددارى مىكرد در برابر خدا و مردم مسئول مىبود ، خصوصا پس از آنكه سفيرش « مسلم بن عقيل » به وى نامه نوشت و او را از يك‌دست بودن مردم در بيعت با آن حضرت و انتظار قدوم او باخبر ساخت و وى را به سفر به جانب آنان تشويق نمود و آن حضرت عليه السّلام چاره‌اى جز اجابت آنان نداشت .